Inloggen met een sociaal account haalt twee wrijvingspunten uit de checkout: het wachtwoord dat de klant moet bedenken en het formulier dat hij moet invullen. Het voegt er een derde aan toe, minder zichtbaar: het beheer van dubbele accounts en de rechtsgrond voor de verwerking van de opgehaalde gegevens.
Dit artikel behandelt de invoering en de gevolgen ervan. Voor de vraag die daaraan voorafgaat, of u überhaupt een account nodig hebt, zie het artikel over de gastbestelling.
Wat het protocol werkelijk doet
OAuth 2.0 met OpenID Connect verloopt in grote lijnen zo.
De bezoeker klikt op de knop. Hij wordt doorgestuurd naar Google, Apple of Facebook, met een client-id, een lijst gevraagde scopes en een retour-URL. Hij logt in bij de aanbieder, die hem toont welke gegevens uw winkel opvraagt. Hij gaat akkoord. De aanbieder stuurt hem terug naar uw retour-URL met een tijdelijke code.
Uw server wisselt die code in voor een token, en toont daarbij zijn clientgeheim. Die uitwisseling gebeurt van server naar server, nooit vanuit de browser. Met dat token bevraagt uw server het eindpunt van de aanbieder en haalt hij een stabiele identificator op, een e-mailadres, en afhankelijk van de gevraagde scopes een naam en een foto.
Twee punten die vaak verkeerd worden begrepen.
De stabiele identificator is niet het e-mailadres. Een gebruiker kan zijn adres bij de aanbieder wijzigen. De technische identificator verandert niet. Die moet als koppelsleutel dienen; het e-mailadres is niet meer dan een profielgegeven.
Het clientgeheim mag de browser nooit bereiken. Een integratie die het in JavaScript blootlegt, laat iedereen zich bij de aanbieder voordoen als uw winkel.
De drie aanbieders en hun eigenaardigheden
Google. Het eenvoudigst te integreren, het meest gebruikt, e-mailadres altijd geverifieerd. Dit is degene die u als eerste opzet als u er maar één kiest.
Apple. Verplicht zodra u een andere sociale login aanbiedt in een iOS-app, wat een losstaande website niet raakt. De eigenaardigheid: de gebruiker kan zijn echte adres verbergen, en u krijgt een privé doorstuuradres. Twee gevolgen. Uw transactionele e-mails moeten vertrekken vanaf een domein dat bij Apple is aangemeld, anders worden ze geblokkeerd. En de naam wordt alleen bij de allereerste aanmelding doorgegeven, nooit daarna: legt u hem op dat moment niet vast, dan is hij definitief weg.
Facebook. Het gebruik loopt terug in de Europese e-commerce, en het e-mailadres is niet gegarandeerd: een account dat met een telefoonnummer is aangemaakt, heeft er geen. Voorzie het geval waarin het adres leeg terugkomt, anders loopt het aanmaken van de klant op een fout.
Sociaal Aanmelden (Google, Apple, Facebook) PrestaShopGoogle, Apple en Facebook met één klik, bij het inloggen, het registreren en in de checkout.€ 49,00
De valkuil van het koppelen van accounts
Dit is het punt dat in productie de meeste incidenten veroorzaakt, en het raakt aan de beveiliging.
Een bezoeker heeft al een account in uw winkel op het adres marieke@voorbeeld.nl, op de klassieke manier aangemaakt. Hij klikt op “Doorgaan met Google” en zijn Google-account draagt hetzelfde adres. Wat doet u?
Drie mogelijke gedragingen, met heel verschillende gevolgen.
Automatisch koppelen. Comfortabel, en alleen aanvaardbaar als de aanbieder bevestigt dat het adres geverifieerd is. Zonder die verificatie kan iedereen bij een aanbieder een account aanmaken met het adres van een ander en zo diens klantaccount overnemen, inclusief bestelgeschiedenis en adressen.
Weigeren en het bestaande wachtwoord vragen vóór het koppelen. Het veiligst, maar het haalt het voordeel van de sociale login weg juist bij terugkerende klanten.
Een tweede account aanmaken. Absoluut te vermijden: twee accounts met hetzelfde adres, een bestelgeschiedenis in tweeën gesneden, en een klantenservice die er niet uitkomt.
De regel om te onthouden: automatisch koppelen als en alleen als de aanbieder een indicator voor een geverifieerd adres op waar zet, anders het wachtwoord vragen. Die indicator zit in het identiteitstoken en wordt te vaak genegeerd.
Het AVG-kader
Vier punten om vóór de livegang te regelen.
De rechtsgrond. Het aanmaken van het klantaccount valt onder de uitvoering van de overeenkomst. Het ophalen van de profielfoto is daarentegen voor geen enkele verkoopovereenkomst noodzakelijk: dat is een comfortgegeven dat een andere grond veronderstelt, en het eenvoudigst is om er niet om te vragen.
Minimale scopes. Vraag alleen de identificator, het e-mailadres en de naam. Elke extra scope verlengt het toestemmingsscherm van de aanbieder en laat het acceptatiepercentage dalen, en is bovendien lastig te verantwoorden.
Voorafgaande informatie. De bezoeker moet vóór het klikken weten welke gegevens worden opgehaald en wat u ermee doet. Eén regel onder de knoppen volstaat, met een link naar het privacybeleid.
Geen impliciete inschrijving. Inloggen met Google is geen toestemming voor de nieuwsbrief. Het aanmeldvakje blijft apart en staat niet voorgevinkt.
Aandachtspunt bij de plaatsing van de knoppen: de scripts van de aanbieders plaatsen cookies. Ze mogen niet laden voordat de toestemming voor trackers is verzameld, wat laden bij het opbouwen van de pagina uitsluit. Een statische knop die het script pas bij een klik laadt, lost dat op.
Het meetbare effect, en de grens ervan
Drie indicatoren, over een maand.
Het aandeel aanmeldingen via een aanbieder, dat zich doorgaans stabiliseert tussen 15 en 35 % afhankelijk van de sector en de leeftijd van het klantenbestand.
Het voltooiingspercentage van de accountaanmaak, vergeleken met het klassieke formulier. Daar is het verschil het duidelijkst.
De algemene conversie van de checkout, uiteindelijk het enige cijfer dat telt.
De grens om te kennen: sociale login verplaatst vaak klanten die toch al een account hadden aangemaakt, eerder dan dat het nieuwe klanten overtuigt. Een hoog gebruikspercentage is op zichzelf dus geen winst. De winst leest u af aan het voltooiingspercentage en aan de conversie, niet aan het aantal kliks op de knop.
Een tweede grens, aan de gegevenskant: een klant die inlogt via een aanbieder die zijn adres verbergt, is moeilijk opnieuw te bereiken en onmogelijk te koppelen aan uw andere kanalen. Bij een klantbehoudstrategie via e-mail weegt dat mee.
Qua gereedschap beheert de module Sociale Login Google, Apple en Facebook op PrestaShop 8 en 9, met koppeling die afhangt van de indicator voor een geverifieerd e-mailadres, scripts die pas na toestemming laden, en vastlegging van de naam bij de eerste Apple-aanmelding. Voor de rest van het traject pakt de Eenvoudige Checkout de andere wrijvingspunten in het bestelproces aan, waaronder de plaatsing van de knoppen in de identificatiestap.